Wat wil je later worden?


De mentor
Al een aantal weken geleden heeft de mentor van Esra mijn voicemail ingesproken. Of ik even contact op wil nemen? Want de cijfers in het tweede trimester blijven wat achter. Tussen alle bedrijven door vergeet ik compleet te reageren. Ze probeert het nogmaals, maar ik ben aan het werk en daarna vergeet ik de voicemail af te luisteren. Daarna stuurt ze een mail of we op korte termijn een afspraak kunnen maken. Vanuit ons vakantieadres in Frankrijk reageer ik uiteindelijk… Het zal Esra’s mentor in ieder geval duidelijk zijn geworden dat Esra een kind van d’r ouders  moeder is.

Het gesprek
Esra is een ‘bespreekgeval’ zoals dat zo mooi heet. Haar cijfers vallen tegen van het tweede trimester, van de 12 vakken staat ze 4 onvoldoendes. De mentor legt uit dat ze op deze manier niet over kan. Wat wij daarvan denken? Het docententeam is namelijk van mening dat ze niet alles eruit haalt wat erin zit en dat ze wat harder zou moeten werken. 

Eeehmmm.. tja. Ik kijk een beetje schaapachtig heen en weer van Esra naar haar mentor. Wat vind ik eigenlijk?
Ik vind Esra eigenlijk best stoer. Ze is 12 jaar, doet het gymnasium en combineert dat met een vooropleiding Theaterdans. Dans is voor haar dus een vak waarin ze straks examen moet doen. Wanneer andere kinderen vrij zijn en tijd hebben voor ontspanning en hun huiswerk, is Esra nog aan het dansen. Elke dag na school heeft ze ballet (of ieder geval een dansvak). Wanneer ze van dansen komt, neemt ze snel wat te eten en gaat ze huiswerk maken. ’s Ochtends zet ze elke ochtend haar wekker, maakt haar eigen ontbijt en lunch en fietst keurig op tijd naar school. En da’s best vroeg, want als zij weggaat, kom ik pas beneden.
Maar dat is niet wat ik zeg. Ik zeg: ‘Esra zou best serieuzer haar huiswerk kunnen doen. Ze is snel afgeleid.’ Ik voel me een verrader en kijk schuldbewust de andere kant op. We bespreken de mogelijkheden:
-Esra haalt haar cijfers op en gaat gewoon over
-Grieks en Latijn laten vallen en door op het VWO

Huh, oh.. Dat was het. Ik had verwacht dat het een soort multiple choice zou zijn, het is meer een fifty-fifty.

[aesop_image force_fullwidth=”off” lightbox=”off” captionposition=”left” align=”center” imgwidth=”800px” img=”https://miryamarntzen.mamazijn.nl/wp-content/uploads/sites/11/2017/05/IMG_5331.jpg”]




Wat wil je later worden?
Goed, de cijfers vallen dus tegen. Soit. Esra vindt het geen ramp, dus ik eigenlijk ook niet. Dan gaat ze een niveau lager, VWO is ook prima. Dat zou een optie zijn. Esra wil echter misschien liever de Havo doen. Dat is eigenlijk niet helemaal de bedoeling en ook nog eens vrij ongebruikelijk. Ik knik hard met de mentor mee; ja Esra, dat is heel ongebruikelijk. Ik voel me haast Judas.

Maar Esra, wat wil je later worden dan?

Ik voel aan haar dat ze het toppunt van irritatie heeft bereikt en geenszins nog van plan is om hier normaal antwoord op te geven. Ik heb met haar te doen, mijn kleine meisje. Hoe kun je nou antwoord geven op zo’n vraag wanneer je 12 bent?
Ik ben 34 en weet nog steeds niet wat ik later wil worden. Daarbij, hoezo ‘iets’ worden? Je bent toch al iemand? Je bent jezelf en dat is alles wat je hoeft te zijn. Vanuit daar kun je je ontwikkelen en groeien als mens, je weg vinden en doen waar je gelukkig van wordt. Of wat je wil doen. Of waar je hart ligt, zoiets. 
En ik heb ook te doen met de mentor. Die speciaal voor ons op school is gebleven, het beste voor heeft met mijn dochter en weinig respons krijgt op haar goede intenties.

Wanneer we terug fietsen van school heb ik gemengde gevoelens. Esra komt naast me fietsen: ‘Mam, ik zorg gewoon dat ik over kan, maar ik vind het super irritant dat iedereen zich ermee bemoeit!’ 

[aesop_image force_fullwidth=”off” lightbox=”off” captionposition=”left” align=”center” imgwidth=”800px” img=”https://miryamarntzen.mamazijn.nl/wp-content/uploads/sites/11/2017/05/IMG_5332.jpg”]

[aesop_quote type=”block” quote=”My life, My choices, My mistakes, My lessons. Not your business.” size=”1″ align=”center” height=”auto” text=”#ffffff” background=”#222222″ width=”100%”]

Momlife is bij vlagen best ingewikkeld. Wanneer loslaten, wanneer ingrijpen, wanneer vertrouwen hebben, wanneer coachen? 

Wat is jullie ervaring hiermee?