Wake me up before you go go…. en het slechte-moeder-taboe


Sorry

Eigenlijk is het te zot voor woorden, maar één van mijn goede voornemens was: eerder opstaan voor de kinderen ? Ik ben er niet trots op, ik schreeuw het niet van de daken, maar misschien moet ik het taboe maar eens doorbreken, uit de (bedlinnen) kast komen; ik sta ’s ochtends niet op als het niet nodig is.. 
Ok, zo, dat is eruit. Ik moet zeggen, het voelt toch wel als een verademing. Wat deze confessie concreet inhoudt: ik sta niet op ’s ochtends voor de kids als mijn wederhelft thuis is. Deze gewoonte is er in de loop der jaren ingeslopen, aangezien er wisselende diensten gedraaid werden en ik 80% van de tijd de ochtendshift alleen moest doen. Dus die andere 20 % mocht ik, met wederzijds goedvinden, blijven liggen. Maarrrrr, wegens omstandigheden worden er al een aantal weken geen wisselende diensten meer gedraaid en blijf ik ’s ochtends nog steeds liggen. En nu ik vaker ’s middags na schooltijd werk, komt het er in theorie dus op neer dat ik de kinderen de laatste tijd vaak pas zie aan het eind van de middag, tenzij ik op tijd, lees ’s ochtends, moet werken.. En ik voel me er kei (kaulo voor de moeders met pubers onder ons) slecht over!! Een moeder die ’s ochtends niet opstaat voor haar kinderen?

Fijntjes wijst iemand me erop dat er in deze wellicht sprake is van enige vorm van hyperfocus.
Hoevaak heb jij de ochtenden alleen gedaan?
-Ik? Eh vaak, weet ik niet meer. 
Zijn de kinderen daar slechter van geworden?
-Nee, niet aantoonbaar in ieder geval. 

Hmz. Moeders voelen zich blijkbaar snel slecht cq schuldig over ‘dingen.’ Teveel werken, te weinig werken, teveel op hun telefoon kijken ipv 24/7 paraat staan, overtollige zwangerschapskilo’s maar niet kwijtraken, tijd voor zichzelf nemen, het huishouden ‘verwaarlozen’ of even niet lekker in hun vel zitten, om gewoon maar eens wat te noemen. Vrouwen voelen zich nou eenmaal sneller schuldig, 96% van de vrouwen voelt zich minimaal 1 keer per dag schuldig, wanneer ze moeder worden neemt dit toe tot wel 4 keer per dag. Vrij onnodig om te vermelden dat deze vlieger voor mannen niet opgaat.

Ik vraag me af of de #loedermoeder trend hier iets in heeft veranderd en je kunt ervan vinden wat je wilt, het idee dat moeders niet perfect hoeven te zijn en dit met elkaar delen, vind ik best wel ok. Net zoals het fb bericht van de Australische über mom blogger Constance Hall dat vorig jaar viral ging toen ze ‘A letter to failing mums’ schreef. Of die moeder die zichzelf in de kast verstopte om rustig een snoepje te kunnen eten… Dat we elkaar aanmoedigen om niet perfect te hoeven zijn en een pact vormen in plaats van elkaar proberen te overtreffen.



Want let’s face it: 4 kids, is 4 x 9 maand zwanger= 36 maand = de afgelopen 12 jaar ben ik 3 jaar zwanger geweest. Alle vier hebben ze 6 mnd borstvoeding gehad= 4 x 6 mnd = 24 mnd= 2 jaar borstvoeding. Een kind kost je het eerste jaar 44 uur slaap= 4 x 44 uur slaap = 176 gemiste slaapuren, maar ik durf te wedden dat ’t veel meer is, want ook na het eerste jaar mis je regelmatig slaap. Maar het maakt niet of je er nou 1 of 4 hebt. Het is heus niet alleen maar kommer en kwel, maar zwaar is het soms wel (rijmen en dichten zonder je hemd op te lichten).

‘Toen Esra 6 was en naar groep 3 ging, was Fajah 4 en startte in groep 1, was Casper 1,5 en Silvijn een newborn.. toen redde je je 80% van de ochtenden alleen. Waarom zie je dat niet en dat je nu blijft liggen wel?’
Goeie vraag. Omdat vrouwen zich dus snel schuldig voelen over van alles (zei ik toch al) tegenover de kinderen, tegenover hun partner, tegenover de oppas en tegenover hun werkgever. Laatst zat ik met Esra bij de dokter, ik hoorde mezelf zeggen; sorry. Waarvoor?! Omdat ik me schuldig voelde dat ik gebruik maakte van zijn tijd.. In de supermarkt; sorrrry, omdat ik er niet langs kon, omdat iemand in middenin het gangpad stond. ’s Avonds als we in bed liggen; sorry, ik heb hoofdpijn
?

Niet meer doen dus, alle vrouwen, alle moeders zijn heldinnen! Las ik op Google, in een artikel dat ik vond toen ik intypte: waarover voelen moeders zich schuldig. Die lijst echt lang btw. Zooooo, als ik dat lees, doe ik het nog helemaal niet super slecht met m’n ‘s-ochtends-niet-opstaan-policy.
Nee, fout dus! Hartstikke af! Niet de vergelijking maken om jezelf beter te voelen, maar een pact sluiten!! Ik zweer ’t je, zodra zoiets er is, een vrouwenverbond waarin we elkaar steunen ipv kritisch naar elkaar te kijken en elkaar te be(ver)oordelen, dan sta ik ook vaker op het schoolplein.. (ik hoor nu een stemmetje in mn hoofd zingen: it’s in your head, in your heaeaead)

Maar luister, vanaf maart sta ik gewoon weer ’s ochtends op hoor en wil je me wakker maken voordat ze weggaan? Dan kan ik ze nog een kus geven.. Sorry..

En sorry sorry, maar weet je hoe fijn het is om beneden te komen in alle rust, terwijl het huis ruikt naar verse koffie, het zonnetje naar binnen schijnt en je kunt ontbijten zonder onderbrekingen, op een stoel in plaats van staand aan het aanrecht.. ? (Lees ook eens 10 geheimen van een mama)

There will be so many times you feel like you’ve failed, but in the eyes, heart and mind of your child you are a supermom!!