Papazijn | vader van vier


4

PapaZijn

Een aantal keer in de week blog ik lekker alles van me af, over het mama-zijn. Heerlijk vind ik dat. Waar loop ik tegenaan? Wat vind ik leuk of juist zwaar? En over het algemeen krijg ik hier super leuke reacties op☺️ 

Ook hoor ik toch wel met enige regelmaat van de klok; hoe doe je dat toch? En hoewel ik best ijdel ben en deze credits graag in mijn eigen zak steek, is dat niet helemaal fair helemaal niet fair. Want drijvende kracht achter deze ongeorganiseerde bende ben ik namelijk niet alleen. 

It takes two to tango 

Gelukkig niet. Mijn partner in crime, compagnon, bff, vliegende keep, man en vader van mijn vier kinderen hangt hier gelukkig net zo hard in als ik. Wij zijn inmiddels bijna 15 jaar samen en bijna 11 jaar getrouwd. Door dik en dun, met ups en hele hele hele (ik hou ervan om dingen dik aan te zetten) dikke vette downs.

Naar eer en geweten doen wij ons best om onze bloedjes een beetje fatsoenlijk af te leveren. Soms gaat dat best ok en soms is ’t beduidend minder succesvol. We doen ons best. Maarre, hoe is het nou om vader te zijn van vier kinderen? Ik vroeg het gewoon😁 Terwijl hij eigenlijk op het punt stond om zich terug te trekken in z’n nothing box (die hebben mannen alleen, ik wijd hier binnenkort een blog aan).

Hoe is het nou om vader te zijn van vier kinderen? 

Druk. 

Serieus?! That’s it? Doe nou ff serieus mee man! Misschien ben ik dan vanavond niet zo moe…😏



Ok, eh, druk dus. Geen dag is hetzelfde, elke dag gebeurt er wel iets dat ik compleet niet zie aankomen. Maar het is vooral geweldig. De liefde, de gezelligheid, ze op zien groeien. Ik ben graag bij ze. 

Wat voor een soort vader ben je? 

Een zorgzame vader, denk ik. En een speelvader. Ik kan me de hele dag met de kids vermaken. Leuke dingen doen; op het schoolplein voetballen of in het zwembad 100 keer van de glijbaan. Ik heb weinig autoriteit. De kinderen lachen me uit als ik ze een standje geef en doen eigenlijk nooit wat ik vraag. Gelukkig zijn ze bang voor jou. 

Wat is er anders dan hoe je je het vaderschap had voorgesteld?

Ik krijg grijze haren van ze. Letterlijk en figuurlijk. Ik had niet gedacht dat we 24/7  ‘on the job’ zouden zijn. Dat er zo weinig ruimte zou zijn voor een eigen leven, daar heb ik erg aan moeten wennen. Nog steeds eigenlijk. Misschien dat mannen wat egoïstischer zijn wat dat betreft. 

Wat zijn de grote verschillen tussen vader en moeder zijn? 

Als ik naar ons kijk? Jij bent veel bezorgder en ziet overal gevaar. ‘Pas op,’ ‘kijk uit’, ‘niet zo hoog met die schommel’, ‘fiets niet zo snel,’ dat soort dingen. Behoorlijk irritant soms (say what?!😳). 

Ook wil jij alles onder controle hebben en dat kan niet met vier kinderen. Mannen zijn makkelijker, meer easy going. Bijvoorbeeld met fietsen. Casper is 7 en jij zet ‘m het liefst nog achterop! Omdat je niet wilt dat ie valt en zijn ‘plaatsing op de weg’ is volgens jou nog niet zoals het hoort. Ik fiets heel vaak met ‘m, daar leert ie van en hij is nog nooit gevallen. En al zou hij een keertje vallen. Dat hoort erbij. 

Okeeeej en bedankt tot zover… 

IMG_5712
We have our own superhero and we call him

Dad

Hoe ervaren jullie mannen, vriendjes, partners het vaderschap?

4