Het gras bij de buren…


7

En toen was het in één keer stil; stil op de blog, op de vlog, op whatsapp, in mijn mail (althans, die checkte ik niet meer) en vooral oorverdovend stil in mijn hoofd. Zo stil dat ik op een gegeven moment de vogeltjes weer hoorde fluiten en de stemmetjes in mijn hoofd weer kon horen. Wauw, zo fijn! 
Ik bleef wel schrijven, voor oa Girlslabel en Momambition, maar geen persoonlijk dingen meer.  Verder was ik de hele zomervakantie en nog een aantal weken daarna helemaal van de radar. En dat was niet voor niks…

Breakdown

Het afgelopen jaar was een rollercoaster, zowel privé als op het gebied van werk.
Het jaar begon namelijk met een mental breakdown van de Mr. Iets dat ik al jaren aan had zien komen, maar verder voor iedereen (inclusief hemzelf) een shock was.  De weerslag op het gezin en ons huwelijk was enorm en ik ging er op de slechtst mogelijke manier mee om. Voor zover je kunt spreken over ergens mee omgaan dan.
In panieksituaties is ’t “fight or flight” ik koos voor flight. Ik vluchtte oa in werk, maar ook weg van huis. 

Ik voelde me een enorme mislukkeling en had gefaald als vrouw, als moeder en als mens. Tegelijkertijd moest ik sterk zijn voor de kinderen en ging het gewone leventje door.

Dit komt nooit meer goed

8 lange weken zat manlief thuis. Compleet van de kaart, in zichzelf gekeerd, boos op de hele wereld en intens verdrietig. Ik kon ‘m niet bereiken, niet steunen, niet troosten en vooral ook niks goed doen. Niet alleen die 8 weken hoor, maar al een hele tijd daarvoor. Ergens de aflopen jaren is voor hem de zon langzaam ondergegaan. 

En ik? Ik voelde me verschrikkelijk genaaid… Vier kinderen, beloftes, dromen, toekomstplannen.. Langzaam zag ik alles in rook opgaan. 
Dit komt nooit meer goed. Dat heb ik serieus gedacht. Heel vaak zelfs. 
Totdat de knop omging; fuck it, mijn levensgeluk en dat van de kids is niet afhankelijk van jou!

IMG_1160

Onbegrip

Dat ik doorging met mijn leven, leuke filmpjes maakte, foto’s plaatste en bleef genieten van de kinderen, werd me niet echt in dank afgenomen en zorgde voor onbegrip. Mensen die dichtbij ons stonden, maar ook mensen die van een afstandje toekeken, hadden in één keer een mening over wat ik wel en niet zou moeten doen. En heel graag zou ik nu iets willen schrijven in de trant van; I couldn’t care less. Maar dan lieg ik. Want natuurlijk doet dat pijn. 

Er waren mensen die net iets teveel plezier hadden om het feit dat ik viel, die vonden dat ik fake was en er waren er zelfs een aantal die van mening waren dat ik het ‘wel zou hebben verdiend’. Maar no worries, karma will find you 😉



IMG_1161

Het gras bij de buren

Waren mijn blogs fake? Waren mijn foto’s, filmpjes en vlogs fake? Nee.

Het schrijven, de foto’s en de filmpjes waren juist een uitlaatklep. Het hielp me te focussen op wat belangrijk was, waar ik gelukkig van werd en het gaf afleiding. Nooit heb ik gepretendeerd dat ons leventje perfect was. Integendeel. Wel heb ik er bewust voor gekozen om een deel van mijn leven uit te lichten, namelijk het ‘mama zijn’. 

Op social media lijkt het gras bij de buren altijd groener, maar iedereen heeft z’n eigen shit. Oordelen, veroordelen, het is zo makkelijk en tegelijkertijd ook zo flauw. En hoewel ik niet gebonden ben aan bepaalde religie, vind ik dit toch een mooie:

Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen

Blijkbaar zijn er toch best wel veel mensen zonder zonde, want de stenen vlogen me direct en indirect om de oren.

Mijn lijstje met ‘zonden’ is inmiddels zo lang, dat ik ze niet eens meer kan tellen. Ik heb veel domme dingen gedaan, misschien dingen niet handig aangepakt en verkeerde inschattingen gemaakt. Maar hé, al doende leert men; but before you come to any conclusions, try walking in my shoes (- Depeche Mode).

I’m back bitches

Maarre, ik ben er weer, alive and kicking! Met nieuwe energie, inspiratie en ideeën voor mijn blog. Misschien pakken we het vloggen ook wel weer op, who knows 🤷🏻‍♀️

Thuis gaat het beter, we zijn er nog niet, maar na een intensief therapietraject en positieve vibes uit onverwachte hoek gaat het de goede kant op. 
Af en toe zal ik mijn meer persoonlijke ervaringen hier delen en eigenlijk hoop ik daarmee mensen die hetzelfde meemaken een hart onder de riem te steken. 

Ook hoop ik de wereld een stukje mooier te maken.. laten we gewoon wat liever voor elkaar zijn. Een helpende hand uitsteken in plaats van met een bestraffend vingertje te zwaaien. Iedereen valt wel eens, iedereen maakt fouten, maar…

What defines us is how well we rise after falling

IMG_1158
7